Vakantie - Malta

Vakantie naar malta.

Vandaag 29 april 2003 is het zo ver, eindelijk op vakantie.. Voor het eerst vliegen dus dat maakt het verhaal allemaal nog iets leuker.. om 14.30 uur vertrekken we naar eindhoven om vanaf daar met de trein verder te gaan naar schiphol. De treinreis verloopt gladjes, dat mag ook wel na 2 jaar oefenen met met me OV :). Eenmaal aangekomen op Schiphol begint het allemaal wel erg dichtbij te komen, de badage word gescanned en wij checken in. Eenmaal langs de douane is het tijd om even wat te drinken en te kijken naar de startende en landende vliegtuigen, best een indrukwekkend gezicht als je het nog nooit gezien hebt. Nadat we uitgekeken waren, wat winkels bezocht hadden en nog wat meer rondgekeken hadden was het tijd om even wat te eten en vervolgens nog wat langer te wachten en dan eindelijk naar het vliegtuig te gaan.

Zitten in een vliegtuig, mijn grootste angst werd bijna waarheid, een huilend kind op 2 stoelen afstand ;) gelukkig werd deze op het laatste moment verplaatst en hoefde ik me daar in ieder geval geen zorgen over te maken. Even leek het allemaal wat warm te zijn in het vliegtuig, maar toen de motoren op gang kwamen werd het zaakje beter gekoeld. Daar zit je dan, met 142 man + nog wat mensen die kennerlijk iets met het vliegtuig te maken hebben, ehet is een drukke bedoeling in dit krappe hokje met vleugels en 2 grote brokken die er kennerlijk voor zorgen dat deze bus met vleugels gaat vliegen. Langzaam taxieen we naar de startbaan, alls gaat nog lekker gladjes, en deze rare vorm van een bus doet nog niet onder voor de gemiddelde stadsbus, maar dan komt het, het denkbeeldige licht word groen, en het vliegtuig begint vaart te maken, een bus met een ferrari motor is er niets bij, je word in je stoel gedrukt, en vervolgens komen de wielen van de grond, en ga je met een steile hoek de lucht in..

Eenmaal in de lucht is het uitzicht prachtig, we vliegen ‘s nachts dus je ziet alle grote steden waar je over vliegt geweldig verlicht. Zolang het vliegtuig geen bochten maakt voel ik me eigenlijk best wel op me gemak in dit ding, alleen bochten geven toch een lichtelijk onwenselijk gevoel in mijn hoofd, maar oke, gelukkig is het veelal rechtdoor vliegen en weinig rotondes en dergelijken. Het vliegen gaat niet oneindig door gelukkig, en na 3 uur vliegen naderen we cyprus, dit is het punt waar de daling word ingezet wat wederom geen prettig gevoel in mijn hoofd is. De landing verloopt gladjes, maar met het nodige motor geweld om ook daadwerkelijk stil te komen staan. Oke even langs de douane en ook dit stukje hebben we weer overleefd, weer een ervaring rijker.

Naar het appartement, bus stond er in de folder.. bus is voor mij groot, lang, en +- 50 zitplaatsen, nee, op Malta niet, nee nee, een of ander halve zool met een halfgaar busje zal ons even naar het appartement brengen… Tijdens het vliegen was ik niet bang dood te gaan, tijdens dit “bus”reisje wel en wel om 2 redenen.. .1 Ik verwachtte ieder moment een donker steekje in te rijden om daar klem gereden te worden door een of andere verrotte bak met 3 brede maltezen die goed bevriend waren met onze halve zool, en wel geinteresseerd waren in onze centjes en mijn laptop, oke dit viel mee, we zijn niet overvallen. .2 De term halvezool is niet bepaald een ere titel, ik had ook mongool, leipo of elke andere willekeurige combinatie van termen die je voor een debiel als dit gebruikt kunnen pakken.. 60 kmph te hard, verkeerde weghelft, bumperkleven, toeteren, foute kant inhalen, verdrijvings vlakken negeren, rotonde foute kant om rijden, nog eens te hard rijden, te hard door de bochten, en zo kan ik nog UREN door gaan, jawel deze op het eerste oog vriendelijke meneer was in ieder geval overtuigt van zijn eigen rijkunsten.. Maar oke, ook dit overleefden we (alhoewel we ook nog terug moeten). Nadat we vervolgens door een vriendelijke meneer geholpen waren aan de sleutel voor ons appartement werden we deze keer door een andere, maar gelukkig aardige debiel naar ons appartement gebracht met een nog kleiner busje. Het appartement valt me alles mee, het ziet er goed uit, en als je de bouwplaats aan de andere kant van de weg negeert hebben we ook nog een goed uitzicht.

Het is inmiddels 1.12 uur dus tijd om het bed eens te gaan proberen.

Ochtend, bijna niet geslapen, niet omdat het bed niet lekker lag of zo, nee, mijn vader die een bed verder sliep, heeft de hele nacht liggen snurken, geweldig, dat was dus de eerste nacht.. een blik op de klok leert dat het inmiddels 8.00 uur is, vroeg, maar toch tijd om eens gebruik te gaan maken van het ontbijt buffet. Het buffet valt me eigenlijk alles mee, brood, boter, jam en eigenlijk alle andere normale dingen zijn te vinden, ook vlees en kaas is te vinden, en voor onze engelse vrienden is het ook mogenlijk om een geheel engels ontbijt naar binnen te werken.. voor ons nederlanders geen goed idee gezien je dan om 6.00 uur moet gaan eten om te zorgen dat je om een uur of 8 in de avond misschien een heel klein beetje honger hebt.

Het ontbijt is op, we hebben een gesprek gehad met onze hostess, we hebben de zwembaden bekeken en mijn zusje en mijn moeder besloten te gaan zwemmen, en mijn vader en ik vonden het tijd om eens naar een boulevart in de dichtsbijzijnde “grote” stad te gaan. Oke taxi is hier net zo duur als in Amsterdam, dus dat leek ons geen goed idee, een 4 sterren hotel is al duur zat ;), met de bus dan maar.. Het is oud, maakt meer herrie dan onze bus met vleugels en rijd net iets minder gevaarlijk dan de debiel die ons naar het hotel bracht. Goedkoop zijn de bussen hier wel, voor ongeveer 1 euro rij je het hele eiland over, vergeleken met nederland een schijntje gezien wij voor 1 euro net de volgende wijk in kunnen rijden. Na ongeveer 10 minuten wachten is de bus er dan, we stappen in, maar hebben dus geen idee waar we uit zouden moeten stappen… Wanneer de winkeldichtheid net iets groter lijkt te worden besluiten we uit te stappen, nu mag je 1 keer raden, is dit de juiste plaats om uit te stappen?? Nee natuurlijk niet, dat zou te makkelijk zijn, na wat rondlopen en een drankje in een plaatselijk café/restaurant word ons de weg gewezen in de goede richting, en jawel we zaten toch maar 15 minuten lopen van ons reisdoel, een boulevart. Zowel mijn vader en ik zijn vergeten om een zonnebril mee te nemen naar dit zonovergoten oord en hebben die hier dus even gekocht. Na wat rond lopen was het maar weer eens tijd om de bus terug te pakken, kennerlijk leren we van onze fouten, want de terugweg verliep soepel J.

Na wat lamballen en 100 bladzijdes lezen is het dan eindelijk 20.00 uur en tijd voor ons avondeten, wederom een buffet, allerlei soorten eten is er te krijgen, van salade tot brood en van pasta tot vlees wat nog het meeste lijkt op de inhoud van een gemiddeld mensenhoofd. Drank ook in overvloed, “zet maar op de rekening van kamer 281” nu hadden we achteraf beter een ander kamernummer op kunnen geven dan ons eigen kamernummer, flessen wijn kunnen best prijzig zijn J. Maar oke, het eten is goed binnen te houden en er valt zeker niet te klagen over het aanbod, alleen nu hopen dat we morgen avond een ander buffet te zien krijgen, want als ik 6 avonden lang alleen maar pasta eet gaat er iets niet goed bij mij van binnen vermoed ik zo. Op een paar kleine kinderen na (die allemaal en over de hele wereld kennerlijk de behoefte hebben om in drukke ruimtes eerst rond te gaan springen en gillen en vervolgens een flinke pot gaan staan janken) was het niet erg druk bij het eten, geen probleem, hoe minder zielen hoe meer eten voor ons.

Het eten is op, de wandeling (van welgeteld 5 minuten) was zo gefixed, mijn moeder maakte nog even een niet zo snuggere opmerking over een landend vliegtuig, waarna we ons appartement maar weer binnen gegaan zijn. Eenmaal binnen blijkt de hele familie slaapmiddel in hun eten gehad te hebben of zo, en nog voor ik ook maar aan deel 2 van dit verslag kon beginnen lag iedereen al weer op bed, even ter uwer informatie het is nog geen 10 uur in de avond. Zelf nog niet vermoeid zit ik hier nu op mijn bed, op vakantie, 2200 km van huis en nog steeds met me laptop op schoot muziek te luisteren en even dit verslag verder uit te werken.

Als je nu nog steeds aan het lezen bent valt me dit eigenlijk alles mee, ik zelf zou zo ver niet gekomen zijn, in het drukke leventje van de gemiddelde nederlander is er geen tot weinig tijd tot het lezen van een reisverslag van 3 pagina’s, en dat zijn pas de eerste 2 dagen, er komen er nog 5 bij, dus ik ben benieuwd wie van jullie het eind van dit verslag gaat halen J.

Tijd voor een filmpje, toch makkelijk zo’n laptop. Over een uurtje maar weer naar bed, morgen een lange dag met een excusie naar Gozo.. of zo iets.

Je ligt om 6.00 uur nietsvermoedend te slapen, om 6.30 ook nog en dan ineens, om 7.00 uur de wekker.. We waren toch op vakantie? Ja inderdaad we zijn op vakantie, maar het is vandaag excursie dag, we gaan een eiland verderop kijken. Als we ergens willen gaan kijken stappen we natuurlijk niet in een grote airco gekoelde touringcar, nee we gaan met de jeep, een keuze die ons nog lang zal heugen. De jeep zou ons om 8.25 uur komen halen, dus er was tijd voor het ontbijt buffet, hetzelfde als gister, maar das nie erg, goed is goed, en verandering zou ook wel eens achteruitgang kunnen betekenen, dus het ontijd was nog steeds goed. We hadden gegeten, even de foto’s op me laptop gezet en liepen nu naar de jeep, er zat al een nederlandse vrouw en een nederlandse man in, en onze chauffeur, we maakte kennis en reden weg, het ging allemaal wat wild, maar oke we hadden dan ook nog niemand rustig zien rijden op Malta. In no time waren we bij de veerpond, na een tijdje in de file gestaan te hebben en een voordringende Kia even te hebben bedreigt konden we de boot op, ik haat boten, op boten word je ziek.

De reis duurt 25 minuten, gaat over zee en komt langs het eilandje comino, waar, jawel, welgeteld 2 mensen wonen, verder vind je er ook nog 2 hotels en dus een berg toeristen. Een klein beetje draaierig in mijn hoofd komen we aan de andere kant van het water aan, wonder boven wonder niet ziek.. we hadden bij “stairs B” afgesproken met onze chauffeur, dit was het eerste merkwaardige moment met deze meneer, hij had besloten dat ie in de jeep zouden wachten, nou ja, een keer een misverstand moet kunnen, een keer.... De boot gaat open, en we rijden de boot uit met de jeep (jeep is een ruim begrip, een halfgare suzuki met een andere merknaam is het eigenlijk, maar jeep klinkt iets leuker, en steviger) op het moment dat onze chauffeur asvalt onder het rubber heeft komt ie los, we scheuren het eiland op, kuilen maken niet uit, gewoon hard naar de plaats van bestemming, heuvel op, heuvel af, alles op hoge snelheid, toeterend en wederom scheit hebbend aan de geldende verkeersregels. We raasden met hoge snelheid richting een plaats waar we nog 4 ander jeeps met mensen tegen zouden komen, eenmaal aangekomen was er geen andere jeep te vinden, we hadden wel een leuk uitzich, maar onze coureur had daar geen oog/tijd voor en draaide de jeep om om zo mogenlijk nog harder van de berg af naar beneden te racen, een rondje te scheuren en weer naar boven de vliegen, wederom geen andere jeeps. Een poging de rest van de groep te bellen mislukte kennerlijk, en onze coureur besloot zelf maar wat rond te gaan rijden. Op dit moment moest ik aan mezelf in antwerpen denken, ik moest naar een lokatie, maar het zou te makkelijk zijn als ik die in een keer kon vinden, nee ik raakte de weg kwijt, en naar mate ik langer aan het zoeken ben, raak ik gefrustreerder, dit had uiteindelijk als gevolg: te hard rijden in het centrum, tegen de richting in, grasvelden oversteken en uiteindelijk het berijken van de bestemming. Deze vent reed al leip, als hij de zelfde afwijking zou hebben als ik, wilde ik eigenlijk niet weten wat er dan komen ging.. We kwamen langs mooie uitzichten en pitoreske dorpjes, maar het ging allemaal steeds sneller en wilder, daar zit je dan, shuddend, hossend en stuiterend achter in een jeep, met enkel een stalen balk om je aan vast te houden, veiligheid speelt hier geen rol.

We hadden inmiddels een mooie baai en zeer helder zeewater en wat duikers gezien, wat gedronken in een “bar” aan zee toen we de rest van de groep tegen kwamen, deze gingen meteen hun route vervolgen, en we zouden hun weer treffen bij de lunch. Onze leip/coureur/chauffeur scheurde nog wat rond, en wij zagen de mooie plaatjes aan ons voorbij schieten. Om 12.30 uur was het tijd voor de lunch, voor mij een bord met de pasta van de dag, spagettie dus, ik zou morgen wel eens willen kijken of we dan nog steeds dezelfde pasta van de dag hebben, ik gok, van wel..Het luxe hotel waar we eten is gelegen in een baai, de baai word omgeven door hoge rotsen waar hotels op gebouwt zijn, ook hier is het water weer extreem helder, je ziet mensen zwemmen, snorkelen en duiken, wat zwerfkatten lopen, wat nederlandse toeristen zeiken over het eten en nog veel meer drukte. Na het lekkere eten op gemaakt te hebben is het tijd voor deel2 dan de excursie, deze keer wel met de complete groep jeeps, we rijden wat rond en we stoppen af en toe, het lijkt er op dat het nu allemaal wat rustiger verloopt. Na wat rond rijden gaan we bij de zoutbedden kijken, dit zijn met de hand uitgehakte bakken waar ze zeewater in pompen, dat verdampt en dan kan je zeezout zo met de bezem opvegen, een mooi systeem, als je tijd zat hebt. Tijd voor wat offroad rijden met de jeep, hier is onze leipo het best in zijn element, we stuiteren zo mogenlijk nog harder door de jeep, en het angstzweet breekt toch bijna uit, na een (waarschijnlijk niet opzettelijke) poging het diffirentieel onder de jeep vandaan te rijden leert een blik achterom ons dat een van de jeeps niet meer kan starten, stordend voor de inzittende om het zo maar even te zeggen. Na overleg in het voor ons nederlanders totaal niet te begrijpen taalte maltees word er besloten dat we gewoon door zullen rijden naar een of andere kerk met veel wonderen en de rest achter te laten.. Nou ja, een beetje achter te laten, want wanneer wij bij de kerk afgezet zijn zouden 2 man even wat brandstof naar de stilstaande jeep gaan brengen.

Na aardig wat gestuiter zijn we aangekomen bij de kerk, het is koel binnen en het bouwwerk is best wel imposant, maar ik voel me niet zo op mijn gemak in een kerk, zelf ben ik niet gelovig, dus kom ik ook nooit in een kerk eigenlijk, zelf niet met kerst als 90% van de ongelovige toch even braaf probeert te doen en naar de kerk gaat. Na even rond gekeken te hebben is het tijd om buiten even in de schaduw te gaan zitten, mijn armen beginnen rood te worden.. das de bedoeling niet, een beetje bruiner worden, geen probleem, maar rood als een kreeft met allemaal blaasjes en loshangend vel is voor mij niet echt het droombeeld van een goede vakantie, voor niemand hoop ik overigens. Mijn blouse ging weer aan, de missende jeep kwam weer op gang en onze kant op, de reis kon voortgezet worden, het liefst zou ik onze maltees (waarvan ik me niet voor kan stellen dat hij een examen voor een nederlands rijbewijs zou halen) achter het stuur weg rukken en zelf rijden, maar ja we hebben betaald, dus laat die jongen maar lekker door scheuren. Een pad met los zand word berijkt, en jawel, daar gaan we dan, 4 jeeps achter elkaar racen over het zandpad, ik zie niets meer, en onze coureur al evenmind denk ik zo, wonder boven wonder komt alles goed en komen we aan bij het blauwe venster.

Het blauwe venster, wat moeten we ons daar bij voorstellen, nou je neemt een hoge grote rots die de zee in steekt, je haalt er een rechthoek uit, en je kan er door heen kijken, een venster dus, als je er door heen kijkt zie je blauw zeewater en een blauwe lucht, daar komt dat blauwe (als in blauw venster) dus vandaan. Het is best een imposant gezicht, over 100 jaar zal het er niet meer zijn door slijtage en zo, best jammer, maar ja niets aan te doen, wat mij meer opvalt is een “gat” in de grond, op foto’s die ik gemaakt heb is het best aardig te zien, het is een diep stuk in de zee waar je de door het zonlicht heel diep in kan kijken, de wanden van dit “gat” zijn bekleed met planten die er uit zien alsof ik ze niet aan wil raken, weer duikers alhier, duiken is niets voor mij, ik kan zwemmen, en zelfs onder water zwemmen, en dat is precies voldoende, ik voel niet de behoefte om tot een diepte te gaan waar je als je je zuurstof apparaat sloopt een wisse dood zal sterven. Hier bij dit venster is veel voor de toeristen, winkeltjes, ijs een “strand” en zelfs de mogenlijkheid tot een boottocht. We krijgen hier at meer tijd, deze gebruiken we om even een ijsje te eten en in de schaduw bij te komen van alles wat ons is overkomen. De reis zet zich voort en we gaan nog kijken bij een fort, en dan weer met de boot terug, geven onze leipo een fooi van 5 euro, de leipo heette overigens Jozef.

We zitten inmiddels weer in het appartement, mijn zusje en moeder zitten te roken, mijn vader is aan het douchen en ik zit hier weer aan dit verslag te werken, wat ik overigens met verdacht veel plezier doe onder het genot van de CD van Avril Lavigne waarvan het concert vet was, maar ik me helaas niet al te veel meer van kan herinneren.. maar oke, ik drijf af, zo nog even eten, en hoogstwaarschijnlijk valt iedereen dan weer in slaap of zo.. Morgen uitslapen, en naar de grootste stad alhier, Valetta.

Het is vrijdag ochtend, we waren de volgende avond inderdaad allemaal vrij snel alweer in slaap gevallen, maar dan konden we vanochtend eindelijk eens een keer “uitslapen”, om 9.00 uur ging de wekker, tijd voor een snel ontbijt, want we moesten nog naar Valetta. Het ontbijt was slechter dan anders, er was minder eten en veel bakken die al leeg waren, je zou in een 4 sterren hotel toch verwachten dat deze goed bijgevult zouden worden, maar dit blijkt helaas toch niet helemaal het geval te zijn. Maar oke, we hadden gegeten en zouden naar valetta gaan, maar toen kregen er ineens mensen het idee dat we eigenlijk beter eens een dagje hier konden blijven, oke omkleden dus, mijn vader had zijn zwembroek al aan, mijn moeder haar badpak, en mijn zusje… die kon haar bikini natuurlijk niet vinden.. na lang denken kwamen we tot de conclusie dat mijn zusje d’r bikini op de bank gegooid had, daar vervolgens een handdoek overheen gegooid heeft, mijn moeder heeft vervolgens de handdoek opgepakt, niet wetend dat die bikini daar onder lag en deze in bad bij de ander handdoeken gegooid, deze handdoeken worden dagelijks opgehaald door de roomservice alhier, dus je raad het wel, de hele zaak is opgehaald. Kan je je zo iets voorstellen?? Moeilijk, maar bij ons kan alles J en we zijn er trots op, soms J. Naja, topless zwemmen is geen optie bij ons, en al helemaal niet in deze extreem gelovige omgeving.

Oke, plannenwijziging, alweer. Toch maar naar valetta en slima dan vandaag, mijn zusje nieuwe badkleding uitzoeken met me moeder, dat werd een gezellige bedoeling normaal is winkelen voor kleding in de vakantie een ruzie garantie, maar deze keer viel het wel mee. Toen mij vader en ik op een terrasje zaten, even wat te drinken slaagden mijn zusje en mijn moeder toch nog. Vervolgens hebben we een klein boottochtje gemaakt en zijn we in slima gaan kijken, een stad die aan de andere kant van de baai ligt waar ook Valetta aan gelegen is. We hebben daar nog wat rond gelopen, maar maar weinig winkels waren open gezien de meeste maltezen tussen 14.00 en 16.00 uur een kleine stroomstoring in hun hoofd hebben en weigeren te werken, toen het eindelijk 16.00 uur was was het tijd om de boot terug te nemen en in Valetta nog even voor een horloge voor mezelf te kijken.. Toen ik eindelijk iets gevonden had, keken we naar de prijs, 160 pond/lira wat gelijk is aan 390 euro ofwel een kleine 900 gulden, wel een heeeel mooi horloge, weer iets om voor te sparen, want mijn ouders zijn niet van plan dit horloge aan mij cadeau te gaan doen, goh wat vreemd..

Aan het begin van ons dagje valetta liet mijn zusje een “henna” tatoo ding laten zetten, inmiddels hebben we ons avondeten genuttigd en zijn we weer terug in het appartement, om te zorgen dat mijn zusje d’r bed niet zwart maakt gaat ze douchen, als ze onder de douche vandaan komt is de “tattoo” weer verdwenen, op dit moment vind ik het jammer dat mijn maglite niet tot mijn bepakking behoort op deze reis, ik zou graag deze bedrieger/maltees even duidelijk willen maken, dat ons oplichten, eigenlijk niet een van de opties in mijn vakantie pakket is, maar helaas.. tja, je kan niet alles hebben voor 5 euro.

Inmiddels zitten we in ons appartement, mijn zusje ligt op bed, ik zit te typen en muziek te luisteren en mijn ouders TV te kijken.. zo tijd om naar bed te gaan, morgen mag mijn zusje d’r bikini weer volproppen met watten en kunnen we een dagje relaxen/zwemmen.. als de plannen niet veranderen missien.

2200 km van huis, 8.00 uur in de ochtend, en waar word je wakker van? Jawel, schreeuwende bouwvakkers, das nieuw, thuis zijn het altijd de wsd’ers die mij wekken door met hun kettingzaag achter ons huis even een paar bomen kaal te zagen. Maar oke, nog even een keer omgedraait en half liggen dromen, toen was het weer 9.00 uur en tijd om te gaan ontbijten, het is druk bij het ontbijt, gister is de gele tassen bende aangekomen, een kudde duitsers met gele tassen die hier met ongeveer 100 man voor onduidelijke redenen aanwezig zijn. Maar oke, weer lekker ontbeten en weer terug naar het appartement, zwembroek aan, blouse aan en naar het zwembad. Er zijn maar weinig mensen bij het zwembad, de gele tassen bende is met 2 touringcars verdwenen vanochtend, dus het is rustig in het hele complex eigenlijk. Even wat parasollen verplaatst voor schaduw, vervolgens een boekje er bij en lezen maar, 4 uur later ben ik weer 200 bladzijdes verder en is het volgende boek alweer uit, het is inmiddels 15.15 uur en tijd om terug naar het appartement te gaan.

Het is tijd voor het avondeten, deze keer maar eens niet in het hotel eten, maar uit eten biguba of zo iets. We komen met de bus aan op de boulevart en wandelen daar nog wat rond lopen nog wat kleine winkeltjes in en besluiten dan om te gaan eten helemaal aan de andere kant van de boulevart, en das natuurlijk precies op de plaats waar we uit de bus gestapt waten, dus konden we het hele eind weer gaan lopen, gelukkig hoefden we niet weer alle winkeltjes in te gaan. De keus van het restaurant waar we gingen eten was beperkt, mijn zusje wilde alleen naar een restaurant waar ze pizza hadden, ze bestelde vervolgens spare ribs, maar dat even terzijde. Ik zelf heb een niet zo lekkere pizza op waar ik eerst een halve paprika af heb moeten plukken omdat mijn geheemelte daar best wel stuk van gaat. Na het eten was het tijd voor een korte wandeling naar een bushalte en een kort stukje met de bus naar het appartement.

Eenmaal aangekomen bij het appartementen complex blijkt er een grote bbq te zijn, het complex is als een dorpje om de zwembaden heen gebouwt, en op de punten van de verschillende bouwsels staan grote kaarsen die het geheel een leuke uitstraling geven. Wat er vanavond allemaal precies gaat gebeuren weet ik niet, maar laten we maar even hopen dat het niet een echt die hard duits bierfeest word. We zitten op dit moment met zijn allen in het appartement, ik ben tv aan het kijken en tegelijkertijd dit verslag aan het typen, veel meer zal er vandaag niet meer gebeuren.

Morgen is het zondag, ik geloof dat we naar een of andere vismarkt aan de andere kant van het eiland gaan, ook begint het eind van de vakantie in zicht te komen, morgen en overmorgen gaan we nog iets doen, en dan is het daarna inpakken en om 13.15 uur weer terug naar het vliegveld en daar vervolgens om 15.00 uur met het vliegtuig te vertrekken en om 18.25 uur weer terug te zijn in nederland, maar zo ver is het gelukkig nog niet.

Zondag, rustdag alhier, de meeste winkels zijn gesloten, maar het is vismarkt aan de andere kant van het eiland, nu is dit eiland niet zo heel erg groot dus kunnen we dit makkelijk met de bus doen. We ontbeten en gingen naar de bus, deze keer eerst een aardig stuk naar het centrale busstation van bugbia (nog steeds “of zo iets”), hier moesten we ongeveer een half uur wachten op de volgende bus, maar toen die er eenmaal was en we een zitplaatsje hadden bemachtigd was het tijd voor de reis, het uitzicht was best wel aardig, het was een mooie tour over het eiland, waarbij je niet alleen door touristische delen kwam, maar ook eens de andere kant van het eiland zag, de industrie en het platte land. Na ongeveer 30 minuten in de bus komen we aan bij het havendorp waar de markt gehouden word, het eerste wat opvalt is een grote schoorsteen van een in dezelfde baai gelegen energie centrale.. lekkere visjes zullen dat zijn J. De “vis”markt is niet zo heel erg groot, de gemiddelde markt die we op dinsdag ochtend in Oirschot ook zien is groter, mijn vader bood mij wat geld aan om iets te kopen als ik iets leuks zag, maar ik hoefde het niet, ik zou niets leuks tegen komen gokte ik zo, mijn zusje wel, een (volgens mij niet passend) frotje voor haar gsm en een of andere doek om als rok te gebruiken werden aangeschaft, bij de aanschaf van dat laatste ergerde ik me dood. Gister moesten mijn ouders maltees geld hebben, we hebben hier in een kluisje de nodige euro’s liggen dus die zouden even omgewisseld worden, ik waarschuwde mijn vader al voor de veel te lage wisselkoers, maar dat maakte niet uit, we verloren 25 euro op deze wisselaktie (in de stad hadden we een betere koers kunnen krijgen dan bij de bank in nederland.. 10 eur winst op de transactie), geen punt volgens mijn ouders, nu gingen we dat doekje kopen vandaag, het kostte wel 2.75 lira, mijn vader kon het niet laten om daar 0.25 lira af proberen te krijgen… dan klopt er iets niet, je bent zo’n schraperd dat je 0.25 lira korting probeert te krijgen (0.5 euro) maar 25 euro verlies bij het wisselen is geen probleem… ik volg hier iets nie helemaal…

De vismarkt had maar weinig vis te bieden, en ook wij waren zo uitgekeken, de temperatuur was aardig vond ik, maar mijn moeder en mijn zusje vonden het veel te warm, dus we gingen via valletta (ja eigenlijk wilden we meneer henna taattoo ook even het een en het ander duidelijk maken, maar dat hebben we maar achterwegen gelaten) en via valletta weer terug naar Xem Xia (jawol, daar witten we). Eenmaal aangekomen bleek het vermoeden dat we vanochtend hadden bevestigd, de gele tassen bende was weg, en de rust was weder gekeerd.

Deze avond hadden we weer eens een keer erg goed gegeten in het restaurant en daarna nog even een mooie wandeling gemaakt langs de kust hier, het valt me op dat alles er eigenlijk slecht uit ziet, en er maar verdacht weinig is voor de toeristen, je zou hier als project ontwikkelaar bergen met geld kunnen verdienen.. waar studeer ik ook al weer voor ?? goh toevallig.. opvallend hoe je studie je blik op de zaken kan veranderen..

Vanavond nog even een bezoek aan de bar, en het drankje van de dag proberen, en dan weer slapen, morgen naar mdina, kennerlijk het mooiste dorpje op dit eiland, ik ben benieuwd.


Oke, weer vroeg ons bed uit, en ontbijten en daarna op naar de bus.. deze bus die we vandaag hadden was zo mogenlijk nog rotter dan alles wat we al gezien hadden, maar het bracht ons van bugiba naar Mdina, dit is een eens stadje met een stadsmuur er om heen en smalle straatjes, na een korte blik in de oude kerkers hebben we hier nog wat rond gelopen, het viel me allemaal wel wat tegen eigenlijk, het uitzicht was mooi (met helder weer kan je vanaf daar het hele eiland zien) en er waren leuke terrasjes. Op een van deze leuke terrasjes kwam een hele klas van een school uit antwerpen binnen wandelen, alleen maar vrouwtjes, en allemaal mijn leeftijd of net iets ouder, da was leuk J. Mijn zusje wilde alleen weer snel weg, omdat ze een muzje dat de hele tijd aan het piepen was niet aan kon zien, dus waren we zo weer weg. Na nog een klein stukje rond gelopen te hebben hadden we alles wel weer gezien en was het weer tijd om terug te gaan met de bus.

Toen we weer terug waren in het appartement heb ik even gedouced en wat geslapen terwijl de rest weer naar het zwembad was. Nog even een muziekje geluisterd en wat foto’s bekeken. Eigenlijk dacht ik dat ik niet veel meer dan dit te vertellen zou hebben voor vandaag, we zouden nog even uit eten gaan en dat was het.. en uit eten gingen we, maar het werd een hele beleving…


We gingen eten in Bugbia (of zo iets dus) we waren weer met de bus, onderweg kwamen we nog een stel zatte mensen in een jeep tegen, ook de bestuurder was zat, op de rotonde reed de jeep (waar achterin mensen stonden) op 2 wielen en ging deze nog net niet omver, achter de jeep racete een nissan sportwagen (of je doet het goed, of je doet het niet, koop dus geen nissan sportwagen). Eenmaal aangekomen zagen een leuk visrestaurant, we namen plaats en bestelden wat, mijn vader was wat minder scherp dan anders en werd voor de gek gehouden door de bediende, toen hij vroeg of we met de creditcard konden betalen was dat geen probleem, alleen moesten we dan dubbel betalen, het kwartje viel niet bij mijn vader, hij snapte het gewoon domweg niet.. de bediende vertelde toch maar dat het een grapje was, en mijn vader kreeg hem ook door J. Ik, mijn zusje en mijn moeder bestelde garnalen salade en mijn vader octopus, de garnalen waren eigenlijk niet eens zo heel lekker maar de octopus van me vader… wat jammer dat we onze digicam niet bij hadden J het zag er niet uit, en ik heb het ook maar niet geproeft, maar volgens mijn vader was het lekker. Het was tijd voor het hoofdgerecht, voor mijn zusje een pizza met zeebeesten er op (een musje is zielig, maar een hele pizza vol met kleine zeebeesten is nie zielig, krom maar oke) mijn moeder rijst met gamba’s mijn vader zwaardvis en ik rijst met zeebeesten in tomatensaus, best lekker allemaal, vooral de zwaardvis van me vader was goed te eten, ook mijn rijst met zeebeesten was lekkah. Inmiddels zijn langs ons een stel nederlanders komen zitten die we eerder gezien hebben.. volgens mij zijn het rijke mensen, niets op de kaart is goed genoeg voor hun, ze hebben over alles iets te zeiken en willen alles anders, ze laten zelfs de kok er bij komen om hun te helpen alles naar wens te krijgen, de kok laat subtiel weten dat hij het ook een stel zeikerds vind door een vreugdedansje te maken wanneer ze dan eindelijk een oplossing hebben. Inmiddels is het tijd om af te rekenen, met de creditcard, zo gezegt, zo gedaan.

Mijn vader en mijn zusje gaan terug met de bus, mijn moeder en ik lopen de 5 km even naar huis, ik ga nog even naar de wc en sta daarna te wachten in het restaurant op mijn moeder die ook even op de WC zit. Dan komt er ineens iemand van het personeel naar mij toe, of ik even mee wil komen, hij laat me het bonnetje zien en verteld mij dat we 85 lira betaald hebben in plaats van 25 die het eigenlijk moest zijn.. dit is 60 lira te veel = 146 euro = 380 gulden, dat is pas genaaid worden, maar gelukkig zijn ze hier best wel aardig als ze niet in hun auto zitten dus willen ze wel een refund doen op de creditcard die betaald heeft, maar ja, mijn vader was al weg met de bus, dus hadden we een probleem, na wat overleg konden we het geld ook in contanten krijgen, dus dat was gefixed. Tijdens het lopen gaat mijn gsm af, het is mijn vader, of we er al bijna zijn, nee nog 4.9 kilometer. Ik vertelde mijn vader dat hij niet goed op het bonnetje gekeken had en dat we voor 60 lira genaaid waren, maar niet dat ik die inmiddels al terug had.. mijn vader heeft toen impulsief als ie was het restaurant gebeld en hun uitgescholden en zo (ten minste, dat maakte hij mij wijs, later gaf hij toe heel netjes geweest te zijn en zo, dus nu was het mijn beurt om in de zeik gezet te worden), maar oke, eind goed al goed, of zo.


We zitten nu weer in ons appartement, iedereen is al een beetje aan het opruimen, morgen gaan we helaas weer naar huis, het eind van een zeer vette vakantie komt in zicht, morgen zitten we tot 13.00 uur in het appartement, en dan gaan we naar het vliegveld om daar om +- 15.00 uur weer naar het regenachtige nederland te vertrekken, ik zal het mooie weer hier missen denk ik.
De maltezen hebben een paar rare trekjes, auto rijden doen we als kippen zonder kop, en voor ons gevoel nog eens massaal aan de foute kant van de weg, hoe mensen op malta hun rijbewijs halen is mij nie helemaal duidelijk, maar oke. Nog een opvallend iets is de grote hoeveelheid getunde auto’s, en zelfs als je langs de merkdealer rijd zie je de getunde modellen al in de showroom staan, beetje vreemd allemaal gezien de wegen hier zo verrot zijn dat er eigenlijk niet eens een mogenlijkheid is om je auto te “benchmarken”. We zijn met de bus door een jachthaven gekomen, Malta blijkt een vaste prik op de route van de rijkeren ter aarde te zijn, er liggen hier schepen voor anker, waar deze jongen zijn hele leven alleen maar van kan dromen.. zo is een zwembad in de tuin in een van de vilawijken die je rond de grote steden vind ook geen bijzonder iets meer.

Voor mij is het niet duidelijk of malta nu achter ligt in de tijd, of gelijk met ons, in ieder geval niet voor, dat is zeker. De mensen hier gaan op dit moment nog gewoon naar school, ze hebben nu geen vakantie, maar ik heb dames in schoolkostum en normale kleren gezien, dit is overigens niet het enige verschil tussen de dames, je hebt hier hele mooie en “minder” mooie, maar daar gaan we nu maar niet op in. maar of ze nu ver achter liggen of niet, tja, op het ene punt wel en op het ander juist weer heelmaal niet, de gemiddelde autoradio speelt bandjes, en de huizen stralen ook niet echt een moderne stijl uit, ook het overgrote deel van de auto’s stamt uit een tijd dat ik nog vloeibaar was, maar daar staat tegenover dat enkele andere dingen weer net zo modern zijn als bij ons, het overige deel van de auto’s bijvoorbeeld.

Dat ze hier zeker niet ontkomen aan commercie is in ieder geval wel duidelijk, het halve eiland staat vol met borden van Vodafone, zelfs mijn T-mobile GSM zegt hier Vodafone, de rest van het eiland is volgeplamuurt met reklame van andere grote westerse bedrijven.

Het eiland heeft een mooie natuur, maar vuile bewoners, veel zwerafval ligt overal op het eiland, en als we een auto niet meer nodig hebben parkeren we het op ons weiland, en hopen dat het opgebeamed word door de aliens of zo. Maar overal ligt dus afval, blikjes, plastik, industrieel afval, noem het maar op of het ligt hiet langs de wegen.

Toch is Malta wel een van de plaatsen waar ik eigenlijk best wel graag zou willen wonen, ook als ik ooit goed overspannen ben zou ik me op dat eilandje zeer goed kunnen vermaken.